امروز که در مقایسه با روزهای اخیر روز آرامی نشون میداد خبر عزل مدیر عامل توسط یه پیام رسان در صفحه نمایش سیستم شرکت نقش بست و همهمه ای در شرکت ایجاد شد. البته خیلی برام عجیب نبود و منتظر شنیدن این خبر بودیم اما علی رغم انتظاری که داشتم استعفایی در کار نبوده و مهندس عزل شدند!

امروز تولدم بود و در یک کافه خلوت در کنار مریم خیلی آروم و بی سرصدا جشن گرفته شد. برای یک جلسه ای توفیق حاصل شد در خطه سرسبز شمال باشم. خیلی اتفاقی به ذهنم رسید با مریم تماس بگیرم و اگر مایل باشه همدی

چند روز دیگه دارم میرم خدمت، اما دیگه فرقی نمیکنه کجا باشم، دیگه هیچی مهم نیست.

امشب تماس گرفتم با سرهنگ، میگفت بعد آموزشی نمیشه دفاع کنی. قانونش ظاهرا عوض شده و باز هم این خبر یه سوپرایز جدید بود. ۱۲ ماه بردگی در پیش است!

کی میشه دیگه سوپرایز نشیم؟

کی میشه با برنامه ریزی زندگی کرد؟

کی میشه از اینجا فرار کرد؟

کی میشه ...؟

امروز پادگان آموزشیم مشخص شد. آخرین شب هایی هست که میتونم بیام تو این خلوت و هرچی تو دلم هست رو بنویسم.

از روز های آینده این تصویر تو ذهنم هست که یه سرباز تنها تو برجک به ستاره ها خیره شده و گذشته رو مرور میکنه و صدای جیر جیر برجک زیر پوتین هاش وقتی داره قدم میزنه و غصه میخوره توی اون اطراف میپیچه...

نمیدونم چه کتابی ببرم که تو زمان های بیکاری مطالعه کنم.

امشب یه رستوران سنتی همراه موسیقی زنده رفتیم از اونجایی که چند روز دیگه قراره موها رو از ته بزنم کلی به موهام رسیدم و لباس های نو نوار رو از کمد دروردم که تا یک ماه دلم نسوزه که قراره لباس خاکی تن کنم